Stroeve start

 

Ik ben nu bijna een maand voor mijn stage opdrachtgever aan de slag en we hadden een stroeve start. Niet vanaf moment één. Het kennismakingsgesprek was leuk en er was een klik. De afgelopen periode had gedoe rondom het verkrijgen van een subsidie voor haar stichting haar behoorlijk uitgeput, vertelde ze. De hoeveelheid tijd die ze in de stichting steekt is ongekend, naast de werkzaamheden die ze voor haar eigen coaching praktijk doet. Gelukkig is die subsidie er – na een bezwaartermijn – alsnog gekomen, maar in de tussenliggende tijd stond eigenlijk alles stil. Ze stond dan ook te popelen om met me aan de slag te gaan, een paar extra handen waren meer dan welkom.

 

We bespraken wat we de komende zes maanden zouden gaan oppakken en ik verwerkte dat in een plan van aanpak (lees hier mijn blog: een plan van aanpak, hoe pak je dat aan?). Meer online zichtbaarheid via social media had de eerste prioriteit. Eén keer per week zouden we telefonisch of via Skype overleg hebben.
De eerste periode was er één van informatie vergaren, kijken met welke systemen er wordt gewerkt, afstemmen hoe we info met elkaar delen en dat soort zaken. Het is eigenlijk een soort inwerkperiode zoals je die ook hebt als je bij een nieuw bedrijf in loondienst gaat werken. Even ontdekken hoe alles in z’n werk gaat. En vragen stellen als iets je niet duidelijk is.

Irritatie

En daar begon het te wringen. Want ik had natuurlijk best wel wat vragen. En uit sommige vragen kwamen acties die bij mijn opdrachtgever kwamen te liggen. En die had het al zo druk. Tijdens één van onze wekelijkse contactmomenten bespeurde ik dan ook de nodige irritatie. Iedere vraag was er één te veel, leek het wel, met het gevolg dat ik ze maar niet stelde. Niet handig natuurlijk, maar ik wilde de boel niet op de spits drijven. We beëindigden het gesprek en ik hing met een vervelend gevoel op.

De hele week bleef het gesprek maar in m’n hoofd hangen. Bah, wat een vervelende start van iets dat een mooie samenwerking moest worden. Maar ja, ik dacht ook: als je besluit met een stagiaire te gaan werken, zul je die ook moeten begeleiden. That’s part of the deal. Ik moest er wel iets mee, want ik merkte dat ik de week erop met minder plezier voor haar aan de slag ging. Terwijl er zulke leuke werkzaamheden op mij lagen te wachten. Ik besloot het bij het volgende contactmoment met haar te bespreken.

Twee zielen, één gedachte

Blijkbaar had zij precies hetzelfde idee, want nog voordat ik er iets over kon zeggen begon zij erover. Ook zij liep met een onbestemd gevoel rond en wilde dit bespreken. Ze gaf aan nog een beetje zoekende te zijn in hoe ze mij moest begeleiden en hoe ze dit moest inpassen in haar drukke schema. Het werd uiteindelijk een mooi open gesprek, waarin er ruimte was om elkaars verwachtingen uit te spreken en waarbij er begrip was voor elkaars situatie.

De kou was uit de lucht en na het gesprek ging ik weer voor haar aan de slag. Nu weer met plezier!

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *