Op avontuur

Het was dinsdagmiddag, kwart voor vier. Mijn schoonmoeder en mijn jongste zoon waren net weggereden, druk zwaaiend achter het autoraampje en daar stond ik met mijn rolkoffertje op het perron. Toen ik de trein in stapte, kreeg ik het gevoel dat mijn avontuur écht begonnen was.

De aanloop ernaartoe begon ruim een half jaar eerder, toen ik voor het eerst las over het beroep Virtueel Assistent en me erin ging verdiepen. Ik voelde dat het iets voor mij zou kunnen zijn, maar ik had ook veel vragen en was onzeker. Zou ik dit kunnen? Zou het wel te combineren zijn met mijn huidige baan? Wat gaan mensen hiervan vinden?

Ik besloot me aan te melden voor een intake en had een goed en gezellig gesprek met Leonie van de Academie. Na dit gesprek wist ik één ding zeker: als ik de stap zou durven zetten, zou dat bij de Academie voor Virtueel Professionals zijn. Natuurlijk had ik me een slag in de rondte geklikt via Google, maar de Academie sprong er wat mij betreft uit qua uitstraling, professionaliteit en degelijkheid en dit gevoel werd enorm gesterkt door het intakegesprek.

Na de intake begon het denken en twijfelen over dit voor mij waanzinnige plan. Iets heel anders gaan doen, een ontwikkeling zoeken buiten het onderwijs, het voelde vreemd maar ergens had ik er toch ook wel vertrouwen in. Ik had inmiddels wel door dat het werken als VA heel divers is en dat je je kunt richten op die onderdelen die je aanspreken en waar je kwaliteiten liggen. Neemt niet weg dat ik het ontzettend spannend vond om de knoop uiteindelijk door te hakken. Ik ben ingestapt in juni, zodat een groot deel van de tien weken opleiding in de zomervakantie zou vallen – dat is nog eens handig als je juf bent!

Nu was ik dus op weg naar de tweedaagse livetraining, meteen aan het begin van de opleiding.
De trein vertrok, dwars door het land was ik op weg naar Zandvoort aan Zee. Om woensdags niet in alle vroegte te hoeven vertrekken, had ik mezelf een avondje zee gegund. Even uitwaaien, in alle rust de stappen overdenken en mijn voorbereidingen nog eens doornemen, maar vooral even genieten op het terras van een strandpaviljoen. Met een geweldig uitzicht en achtergrondgeluiden van de zee, de meeuwen en spelende kinderen op de warme lenteavond zat ik lekker te eten en nee, niemand vond het gek dat ik daar zo alleen op het terras zat. Dat idee had alleen ikzelf van tevoren, maar op het moment zelf genoot ik zo dat ik daar geen moment meer bij stilstond.

De volgende ochtend vertrok ik dus opgeladen en vooral met heel veel zin naar Haarlemmerliede, waar de tweedaagse zou plaatsvinden. Ik was er klaar voor! Durf jij ook je eigen avontuur aan te gaan?

2 Reacties

  1. Petra Fehring

    Prachtig geschreven Sabine. Zo mooi dat je jezelf die avond aan zee, het in alle rust starten en het moment voor jezelf creëren gegund hebt. Waardevol in alle opzichten. En meteen al veel geleerd want nee, alleen op een terras zitten en eten is helemaal niet gek 😉

    Antwoord
    • Sabine

      Dankjewel Petra!

      En bij een ander vind ik het ook nooit gek, maar zelf had ik dat nog nooit gedaan. Stom eigenlijk, want het was heerlijk!

      Antwoord

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *