Netwerken

Zenuwen!

Wat trek ik aan? Ik had mijn pitch al een paar keer geoefend ‘ik ben Judith Elissen en ik heb sinds kort een eigen bedrijf als Virtual Assistant…” en een stapel visitekaartjes in mijn tas gestopt. Het was mijn allereerste bijeenkomst van de ondernemersvereniging waar ik lid van was geworden. Ik vond lid worden van een ondernemersvereniging wel handig; ik wilde zichtbaar worden, andere ondernemers leren kennen, workshops en bijeenkomsten bijwonen en zoveel mogelijk kennis opdoen over ondernemen. Want als je altijd in loondienst hebt gewerkt en je wilt ook gaan ondernemen, dan moet je echt anders leren denken. Daar was ik al vrij snel achter. Gelukkig was deze bijeenkomst vrij informeel; een gezellige get-together inclusief barbecue (al betwijfelde ik of ik iets door mijn keel zou krijgen van de zenuwen).

Opgetut en klaar stapte ik in de auto. Muziekje aan en gaan. Een kwartiertje later was ik er. Nu zaten de zenuwen echt in mijn keel, erg spannend vond ik het. Een bedrijfsfeest organiseer ik zonder moeite en met plezier in een handomdraai voor een paar honderd mensen, het maakt me zelfs niet uit als ik ze vanaf een podium even kort moet toespreken of iemand moet introduceren, maar dit….echt zenuwslopend vond ik het. Je weet namelijk niet wat je moet verwachten (lastig voor een control freak zoals ik) en je wilt een goede eerste indruk maken. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat er misschien meer mensen voor het eerst waren die avond (dat hoorde ik achteraf) want je zit zo in je eigen ‘bubbel’.

Toen ik aankwam was de meerderheid er al en stonden ze gezellig met elkaar te kletsen. Ik ben me maar gewoon gaan voorstellen en heb iedereen even kort de hand geschud ‘hallo, ik ben Judith en ik ben een nieuw lid.’ Hoppa. Dan heb je even een snelle connectie gehad met iedereen en je komt vanzelf in gesprek. De zenuwen zakten af en het werd warempel gewoon gezellig. (Ik ging zelfs als laatste weg!)

Diezelfde zenuwen kwamen nog één keer in volle kracht terug toen ik het niet meer verwachtte; dat was het moment dat er een grote ijstaart naar buiten werd gereden met kaarsjes en een grote 50 erop. Ik dacht ‘goh, wat leuk, er is vast iemand 50 geworden! Maar nee, die was ten gunste van mij! Het is niet zo dat ze dat bij ieder nieuw lid doen; ik was lid nummer 50 en dat moest gevierd worden natuurlijk!

De voorzitter (een schoolvriendinnetje van mij van vroeger, echt zo leuk. En wat doet ze het waanzinnig goed!) sprak wat woorden en toen vroeg ze of ik wat wilde zeggen. Nou nee, liever niet eigenlijk, maar ja – dat ga je dan niet zeggen op zo’n feestelijk moment met alle ogen op je gericht. Mensen riepen ‘vertel meteen ook even wat je eigenlijk doet’. Slik. Wat was mijn pitch ook alweer? Je kunt je voorstellen dat ik op dat moment liever door de grond zakte, maar dat gebeurt toch nooit dus ik begon maar gewoon te praten (eerder te hakkelen en te stotteren). Geen idee wat ik allemaal heb gezegd, maar toen ik aankwam bij mijn uitleg over wat ik deed als virtual assistent (een virtual wat?) kreeg ik vooral veel glazige blikken. Ik moet bekennen dat het voor mijzelf, op dat moment, ook nog niet helemaal helder was wat ik aan diensten wilde gaan aanbieden, dus dan kan het natuurlijk ook nooit helder zijn voor de ander.

Dat werd pas later echt concreet tijdens mijn 2-daagse training bij de Academie voor virtueel Professionals.

Maar ik had wel gesproken, heb kunnen uitleggen wat een VA zo ongeveer kan betekenen voor ondernemers en de foto die is gemaakt van de voorzitter met mij en de taart, zag ik later op Social Media terug. Veel mensen spraken me erop aan, dus het was leuke (en gratis) publiciteit; voor de vereniging maar ook voor mij en voor mijn bedrijf. Misschien toch best handig, dat netwerken….

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *