#DURFTEVRAGEN

Herken je dat? Dat je altijd een passend antwoord klaar wilt hebben. Ook als je die niet direct hebt? Omdat je liever geen ‘nee’ verkoopt en als een alleskunner gezien wilt worden.

Ik ben ook een wanne-be-alleskunner geweest. Gelukkig kan ik het idee van alles te moeten weten steeds meer loslaten. Dat dingen veel makkelijker en sneller kunnen door hulp van anderen in te schakelen klinkt natuurlijk heel logisch, maar dat was het niet voor mij. Ik rommelde en klooide liever zelf wat aan. Vlooide zaken net zo lang uit totdat ik het helemaal in m’n vingers had. En dat kon uren duren. Soms wel dagen. Heel vermoeiend.

Een teken van zwakte

Lange tijd heb ik mezelf wijsgemaakt dat hulp vragen een teken van zwakte is. En het rare is, ik vond het alleen een zwakte bij mezelf. Als anderen mij om hulp vroegen vond ik dat de gewoonste zaak van de wereld. Ik zag het als een vorm van vertrouwen: die ander vertrouwt erop dat ik iets voor hem of haar kan betekenen. Een groot compliment. Maar dat het voor een ander ook een compliment is als je beroep doet op zijn of haar expertise zag ik niet.

Waar die gedachte vandaan kwam weet ik niet. Misschien heeft het onbewust te maken met het feit dat ik niet afhankelijk wilde zijn van een ander. Ik was al op jonge leeftijd volwassen. Als enig kind was ik gewend mijn eigen boontjes te doppen. Als je iets niet wist zocht je het uit. Op eigen kracht. Zo heb ik dat van huis uit meegekregen. Mijn perfectionisme zal er ook een rol in gespeeld hebben. Met het vragen van hulp geef je toch een stukje controle uit handen.

Stok achter de deur

Nu ik als virtual professional werk, loop ik bijna dagelijks tegen allerlei vraagstukken aan en heb ik geen tijd om urenlang zelf dingen te gaan zitten uitdokteren. De klant wil daar gewoonweg niet voor betalen en ook voor mij zitten er maar 24 uur in een etmaal. Dus ben ik wel genoodzaakt om hulp te vragen. En wat een welkome stok achter de deur is dat!

En het is echt zo: mensen zijn in de kern hulpvaardige wezens. Die jou graag verder willen helpen. En als zij dat niet kunnen, verwijzen ze je wel door naar een ander. Door hulp te vragen én te krijgen heb je het gevoel er niet alleen voor te staan. Het zorgt voor verbinding en voelt eerder krachtig dan zwak. Je kunt je tijd en aandacht aan de juiste zaken besteden en het zorgt ervoor dat je niet overbelast raakt.

De gedachte dat je niet alles zelf hoeft te kunnen werkt bevrijdend. Dus ik zou willen zeggen: weet je het niet? Durf te vragen!

2 Reacties

  1. Judith Elissen

    Herkenbaar! Leuk geschreven 😉

    Antwoord
    • Linda den Hartog

      Dank je Judith. Ik dacht al, ik ben vast niet de enige!

      Antwoord

Trackbacks/Pingbacks

  1. VA's zijn hulpvaardig, ook naar elkaar toe - Academie voor Virtueel Professionals - […] wetenschap dat je altijd een antwoord krijgt (over het durven van vragen stellen schreef ik eerder deze blog). Want…

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *