Visualiseer waar je naartoe wilt en je zult er komen!

Visualiseer waar je naartoe wilt en je zult er komen!

Eén van de leukste opdrachten van de 2 –daagse training, vond ik de visualisatie oefening op dag 2.

De 2-daagse training die ik heb gevolgd maakt onderdeel uit van de volledige 10-weekse VA opleiding van de academie voor Virtueel professionals. Je begint met de training en dan ga je de rest van de opleiding in. Ik heb de training afzonderlijk gevolgd, dat kan ook. Voor mij was dat een uitkomst, omdat precies die onderwerpen behandeld werden waar ik op dat moment op vastliep. Ik was zelf al een tijdje ‘bezig’ met het opstarten van mijn bedrijf, ik had o.a. al een ondernemingsplan geschreven, een KvK nummer, een bedrijfsnaam, website, logo, zakelijke bankrekening, enzovoort. Maar mijn overige ‘klasgenoten’ waren net begonnen aan deze spannende reis en zij waren nog volop aan het oriënteren en aan het brainstormen, omringd door de bekende beren op de weg die wij allemaal kennen; onzekerheden, angsten, vragen en misvattingen.

Het is heel makkelijk om je door zo’n beer te laten vloeren. Dat is precies de reden waarom mensen kiezen voor een opleiding of training. Het geeft de handvatten om deze beren mee te kunnen bestrijden, omdat je de benodigde kennis krijgt wat gaat leiden naar meer vertrouwen, meer inzicht en een duidelijk(er) doel.

Eigenlijk was het best een simpele oefening (keep it simple for succes tenslotte) maar tegelijkertijd was het ook echt een verdiepingsoefening, verhelderend en zelfs voor sommige mensen emotioneel. Ik heb meerdere tranen zien vloeien tijdens deze oefening. Gelukkig was dat mogelijk dankzij de vertrouwde, intieme en informele sfeer van de groep. Niet te geloven wat je in een paar dagen opbouwt met elkaar. Het is ook niet niets; visualiseren betekent namelijk dat je vooruitkijkt naar wat je wilt gaan bereiken, dat je gaat voelen wat je diepste wensen en verlangens zijn en waaróm je dit wilt. Want er zit natuurlijk een reden achter. Misschien wil je jezelf ontwikkelen, er meer voor je gezin zijn of meer geld gaan verdienen om welke reden dan ook (en nee, dat is niet altijd hebzucht. Eén van mijn medestudenten had bijvoorbeeld een prachtig doel voor ogen met het geld wat ze wilt gaan verdienen en dat had totaal geen betrekking op haarzelf.)

We gingen dus de ‘diepte’ in met deze oefening en tegelijkertijd maakten we (fictief) een sprong vooruit in de toekomst. Nou ja, sprong? Met deze oefening namen we letterlijk én figuurlijk kleine stapjes en bij iedere stap gingen we even stilstaan bij wat we op dat moment bereikt wilden hebben over een jaar. Dus ogen dicht, visualiseren en vervolgens opschrijven wat je ziet, voelt en ervaart.

Omdat het fictief is, durf je helemaal eerlijk naar jezelf te zijn. Natuurlijk is de (echte) toekomst altijd onzeker, maar je kunt wel bepalen waar je naartoe wilt. Stel je eens voor dat je al je angsten en onzekerheden met één beweging opzij kunt vegen en helder kunt kijken naar jezelf en waar je over een jaar wilt staan. Zie je het voor je?

Doe het eens. Doe je ogen eens dicht en zie jezelf over precies een jaar. Kijk eens om je heen, wat zie je? Waar ben je? Hoe voel je je? Wat ruik je? Misschien zie je jezelf in je eigen kantoor, werkend aan gave opdrachten voor leuke klanten. Of ergens op een strand. Je hebt al veel mooie doelen bereikt, veel nieuwe mensen ontmoet en erg veel geleerd. Of zie jij wat anders? Alles is goed, jij bepaalt jouw toekomst.

Ik werd zelf helemaal blij van deze oefening. Doordat ik ook mediteer kan ik redelijk goed visualiseren, dus ik zag mezelf heel duidelijk in de toekomst en ik kon ook voelen wat het met me deed. Het enthousiaste gevoel kwam terug die ik voor de eerste keer ervoer op het moment dat ik de term “virtueel assistent’ voorbij zag komen en direct een kriebel in mijn buik kreeg. Misschien herken je dat wel? Iedere stap die we maakten zag ik helder voor me en ik werd steeds blijer. Ik wist weer waarom ik dit wilde.

Ik zie geen eindstation maar wel oneindig veel mogelijkheden en dat vind ik juist het leuke van dit hele ontwikkelproces. Natuurlijk voel ik ook onzekerheid en angsten. Ik heb regelmatig ‘Ja maar, wat nou als’…..momentjes. Maar het belemmert me niet echt. Op deze momenten, als ik het even niet meer zie zitten of niet meer weet waarom ik dit ook alweer wilde, dan doe ik deze visualisatie oefening gewoon weer even. En zolang ik er nog steeds iedere keer weer blij van wordt, weet ik dat ik nog steeds op de goede weg ben.

Zichtbaarheid: leuk of lastig?

Zichtbaarheid: leuk of lastig?

Onverwachts ging mijn telefoon. Of ik misschien geïnterviewd wilde worden….

Voor het regionale ondernemersmagazine en dan voor het gratis en dus niet-commerciële rubriek ‘starter’. Dit betrof hét tijdschrift ‘van en voor ondernemers’ die iedere onderneming in onze regio ontvangt en leest, klein en groot. O ja, en er zou ook een professionele fotograaf langskomen om foto’s van mij te maken. Gewoon thuis, in mijn eigen (werk)omgeving. Of ik interesse had om daaraan mee te werken?

Ik moest even slikken, want dat was best onverwachts. En zichtbaarheid is nog steeds best een dingetje. Ik vind het leuk én lastig tegelijk. Maar ik weet dat het belangrijk is om gezien (en gehoord) te worden als (startende) ondernemer en ik voelde me ook vereerd dat ze mij vroegen, er zijn tenslotte zoveel starters. Het is een mooie kans om jezelf te laten zien en te vertellen wat ik nou eigenlijk doe als online business assistent/VA. Want dat is nog steeds nodig. Er is nog teveel onwetendheid over ons beroep. Dus….ik zei ja. Natuurlijk!

Zo gezegd zo gedaan. Rudi, de interviewer, kwam de week erop al langs, dronk een kopje koffie met me en we babbelden er samen gezellig op los. Voordat ik het wist, had hij een heel a4’tje vol geschreven. Daar heeft hij later een hele mooie tekst van gemaakt. En daarna kwam Ilona, de fotograaf, een paar foto’s van mij schieten. Leuk om eens in de spotlight te staan en te ervaren hoe haar creatieve oog werkt. Geweldig! Ze heeft een paar hele mooie foto’s gemaakt (gelukkig kon ik ze overkopen voor een heel zacht prijsje, super!). Een week later stuurde de redactie mij het hele artikel toe ter controle. Wauw, dat zag er gaaf uit! Maar het is toch wel vreemd als het over jezelf gaat. Meestal check of corrigeer ik dit soort teksten en artikelen voor mijn werkgever of opdrachtgever. Ik moet er erg aan wennen maar ik vind het stiekem wel leuk.

Een week erna was de uitreiking van het blad voor iedereen die er (zijdelings) bij betrokken was. Het was dus meteen een netwerkborrelmoment. Ik heb er een uur voor gesnipperd, want natuurlijk wilde ik daarbij aanwezig zijn. De opkomst was goed, we werden ontvangen met een drankje, er volgde een presentatie en daarna serveerden ze lekkere hapjes en drankjes. Ik kwam een paar oude bekenden tegen (hé, jij ook hier? onderneem jij ook?) en ik heb een paar nieuwe handen geschud, LinkedIn connecties gemaakt en zelfs een live kennismakingsafspraak ingepland. Hoe snel dat kan gaan!

De dagen erna kreeg ik veel leuke reacties, online en offline, van mensen die mijn artikel hadden gezien en gelezen. En natuurlijk werd er flink gedeeld online, vooral door mijzelf. Wie weet komt er wel een opdracht uit voort, wie zal het zeggen? Hoedanook, ik heb mezelf weer even goed laten zien en ik hoop ook dat het nu wat duidelijker is voor ondernemers wat ik als virtueel support professional/ VA nu eigenlijk biedt aan dienstverlening. Want we mogen nog veel meer van ons laten horen, dames (en heren, die zijn er natuurlijk ook). Gelukkig is er nu een Beroepsvereniging voor Virtueel Support professionals. Zo’n media artikel is mooie PR, maar samen komen we nog veel verder. Daar ben ik van overtuigd!

PS: Ben je benieuwd naar mijn interview en het artikel? Lees het hier. 

BTW….o nee!

BTW….o nee!

Ik ben meer een taalmens dan een cijfertjesmens. Altijd al geweest. Ik had vroeger op school best een beetje moeite met rekenen en wiskunde en eigenlijk alle vakken waar het woord ‘kunde’ achter stond. Als ik berekeningen moest maken, haakte ik liever af. Gaf mij maar de opdracht om een boek te lezen (mag best in een andere taal) of een scriptie te schrijven, een werkstuk te maken, iets te organiseren, voor de klas te spreken of iets creatiefs te doen. Leuk leuk! (daar zullen waarschijnlijk de ‘kunde’ liefhebbers weer van gruwelen). Gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde, dat zou maar saai zijn!

Nu ik (parttime) zelfstandig ondernemer ben, moet ik BTW aangifte doen. Dat hoort er nou eenmaal bij en dat wist ik van tevoren. Als ondernemer moet je nou eenmaal van alle markten thuis zijn. Zeker in het begin doe je alles zelf, je bent verantwoordelijk voor alle relevante SOM7 onderdelen van je bedrijf; je dagelijkse management, (online) marketing, statistieken, sales, communicatie, het daadwerkelijk leveren van je diensten en dus ook….de financiën. Je moet tenslotte weten hoe je bedrijf er financieel voor staat, hoe je je tarief berekent (gelukkig hebben we tariefberekening tijdens de 2-daagse training behandeld, héél fijn) en hoe je een begroting, offerte en factuur maakt.

Ondernemen. Ik heb nog nooit zoveel informatie opgezocht, artikelen en boeken gelezen, webinars gevolgd, mensen ondervraagd en naar podcasts geluisterd over alles wat bij ondernemen komt kijken, als het afgelopen jaar. Er is zoveel informatie te vinden, dat het je al snel overspoeld. Ik werd er best onzeker van soms. Als startende ondernemer die altijd in loondienst heeft gewerkt valt er natuurlijk ook enorm veel te leren, maar dat hoeft (en kan) niet allemaal in één keer. Het is net als autorijden; dat leer je in praktijk pas écht nadat je bent geslaagd voor je examen. Ik heb me als achttienjarige suf gereden in mijn kleine autootje, ik reed overal naartoe en het werd steeds makkelijker, leuker, relaxter.

Ondernemen is een proces en je groeit gaandeweg. Dat was één van de mooie eyeopeners die ik kreeg tijdens de 2-daagse training die ik in september heb gevolgd bij de academie voor virtueel professionals. En dat proces is non-stop. Zelfs de meest ervaren ondernemers groeien nog steeds!

Maar even weer terug naar de BTW. Het zweet brak me uit toen ik voor de eerste keer aangifte moest doen. Ik had me al in heel veel zaken verdiept, maar dit had ik zo lang mogelijk uitgesteld. Maar nu móest ik wel, want als je geen aangifte doet kun je een boete verwachten. En daar zat ik niet op te wachten natuurlijk!

Ik had me inmiddels verdiept in een online boekhoudsysteem (handig!) en ik had een vrijblijvende afspraak gemaakt met een belastingconsulente die me van alles heeft uitgelegd, gratis advies gegeven en heel prettig geholpen met mijn allereerste aangifte. Mijn redder in nood op dat moment. En weet je – het doen van de BTW aangifte viel eigenlijk reuze mee!

Omdat ik enkele investeringen had gedaan (aanschaf nieuwe laptop, telefoon, opleidingen) maar nog weinig tot geen omzet maakte op dat moment, was het nog niet erg ingewikkeld en kreeg ik zelfs geld terug. De tweede BTW aangifte heb ik zelfstandig gedaan en ook dat ging goed. Zojuist ontving ik een herinnering dat ik alweer aangifte moet gaan doen over kwartaal nummer drie van dit jaar. Het zweet breekt me nu niet meer uit gelukkig, maar ik moet eerlijk gezegd wel even zuchten omdat ik weet dat ik er zeker een middag voor moet gaan zitten. Maar dat is mijn eigen schuld; hoe makkelijk zo’n online tool ook is, ik moet mijn gegevens wel up to date houden natuurlijk en direct invoeren. Tja….het zal echt nooit mijn hobby worden.

Mijn eerste virtuele opdracht

Mijn eerste virtuele opdracht

Ik zag de uitvraag op facebook voorbij komen. Het was vrijdagmiddag en ik zat een beetje verveeld op social media te surfen. ‘Met spoed hulp gezocht. Wie o wie is er handig met PowerPoint, heeft wat tijd over en is creatief?’ Ik reageerde meteen (why not, dacht ik. Leuk!) en ik was blijkbaar de eerste die reageerde en ik mocht het ook direct uitvoeren. Wauw! Voor een vaste prijs was het de bedoeling dat ik voor maandag een bestaande presentatie overzette naar de nieuwe huisstijl (die nog aangemaakt moest worden in PowerPoint). En die nieuwe huisstijl – mits goedgekeurd – moest dan ook ‘kaal’ aangeleverd worden als een standaard herbruikbaar sjabloon (thema) voor eventuele volgende presentaties. Een korte spoedopdracht dus. Maar het was een opdracht!

Dat doe ik wel ‘even’, dacht ik. Naïef als ik nog ben als startende VA. Die vaste prijs werden totaal twee uurtjes (langer zou ik vast niet nodig hebben, dacht ik) x mijn uurtarief en ik ging aan de slag. Ik vond het leuk om te doen (dat creatieve is toch wel echt mijn ding, geloof ik) en mijn eerste opzet werd meteen goedgekeurd. MAAR….ik had er geen rekening mee gehouden dat er mensen zijn die nóg perfectionistischer zijn dan ikzelf, dus ik moest hetgeen ik aanleverde nog wel een paar keer aanpassen (lettertype niet overal gelijk, plaatje is wat vaag…). Maar ik moet bekennen dat de verbeter- en aandachtspunten wel terecht waren en ik er dus van heb geleerd. En dat vind ik waardevol. Mensen betalen voor je diensten dus kwaliteit staat voorop!

Eerlijk is eerlijk, ik ben er totaal wel zo’n 5 uur (!) druk mee geweest voordat het echt af was. Maar ze waren wel (enorm) tevreden over mijn werk en over de samenwerking dus dat voelde wel super. Maar qua ‘vaste prijs’ heb ik mezelf enorm in de vingers gesneden natuurlijk. Feitelijk heeft het me geld gekost. Maar het was wel mijn allereerste ‘echte’ opdracht, ik heb er geld mee verdiend en tevens weer wat geleerd. Bij dit soort korte opdrachten kan ik beter vooraf niet te strak plannen dus qua uren. Maar ja, dat leer je toch echt pas in praktijk. En ik moet nog veel leren….

Vlak daarna werd ik benaderd door een andere ondernemer die iemand zocht die voor hem, of eigenlijk de organisatie waar hij voor werkt, enkele vergaderingen kan beleggen. Met een heleboel externen. Een opdracht die enkele maanden zal duren. Ook deze kans heb ik met beide handen aangegrepen en ik ben er onlangs mee gestart. Ik ben heel benieuwd hoe dit verloopt, hoe het me bevalt en wat er eventueel uit voortkomt. Eén ding is wel duidelijk; ze beginnen me eindelijk te vinden doordat ik zichtbaarder wordt, online én offline. En dat voelt goed!

Heb jij je eerste opdracht al gedaan als VA? En hoe ging dat? Ik ben benieuwd…..

Netwerken

Netwerken

Zenuwen!

Wat trek ik aan? Ik had mijn pitch al een paar keer geoefend ‘ik ben Judith Elissen en ik heb sinds kort een eigen bedrijf als Virtual Assistant…” en een stapel visitekaartjes in mijn tas gestopt. Het was mijn allereerste bijeenkomst van de ondernemersvereniging waar ik lid van was geworden. Ik vond lid worden van een ondernemersvereniging wel handig; ik wilde zichtbaar worden, andere ondernemers leren kennen, workshops en bijeenkomsten bijwonen en zoveel mogelijk kennis opdoen over ondernemen. Want als je altijd in loondienst hebt gewerkt en je wilt ook gaan ondernemen, dan moet je echt anders leren denken. Daar was ik al vrij snel achter. Gelukkig was deze bijeenkomst vrij informeel; een gezellige get-together inclusief barbecue (al betwijfelde ik of ik iets door mijn keel zou krijgen van de zenuwen).

Opgetut en klaar stapte ik in de auto. Muziekje aan en gaan. Een kwartiertje later was ik er. Nu zaten de zenuwen echt in mijn keel, erg spannend vond ik het. Een bedrijfsfeest organiseer ik zonder moeite en met plezier in een handomdraai voor een paar honderd mensen, het maakt me zelfs niet uit als ik ze vanaf een podium even kort moet toespreken of iemand moet introduceren, maar dit….echt zenuwslopend vond ik het. Je weet namelijk niet wat je moet verwachten (lastig voor een control freak zoals ik) en je wilt een goede eerste indruk maken. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat er misschien meer mensen voor het eerst waren die avond (dat hoorde ik achteraf) want je zit zo in je eigen ‘bubbel’.

Toen ik aankwam was de meerderheid er al en stonden ze gezellig met elkaar te kletsen. Ik ben me maar gewoon gaan voorstellen en heb iedereen even kort de hand geschud ‘hallo, ik ben Judith en ik ben een nieuw lid.’ Hoppa. Dan heb je even een snelle connectie gehad met iedereen en je komt vanzelf in gesprek. De zenuwen zakten af en het werd warempel gewoon gezellig. (Ik ging zelfs als laatste weg!)

Diezelfde zenuwen kwamen nog één keer in volle kracht terug toen ik het niet meer verwachtte; dat was het moment dat er een grote ijstaart naar buiten werd gereden met kaarsjes en een grote 50 erop. Ik dacht ‘goh, wat leuk, er is vast iemand 50 geworden! Maar nee, die was ten gunste van mij! Het is niet zo dat ze dat bij ieder nieuw lid doen; ik was lid nummer 50 en dat moest gevierd worden natuurlijk!

De voorzitter (een schoolvriendinnetje van mij van vroeger, echt zo leuk. En wat doet ze het waanzinnig goed!) sprak wat woorden en toen vroeg ze of ik wat wilde zeggen. Nou nee, liever niet eigenlijk, maar ja – dat ga je dan niet zeggen op zo’n feestelijk moment met alle ogen op je gericht. Mensen riepen ‘vertel meteen ook even wat je eigenlijk doet’. Slik. Wat was mijn pitch ook alweer? Je kunt je voorstellen dat ik op dat moment liever door de grond zakte, maar dat gebeurt toch nooit dus ik begon maar gewoon te praten (eerder te hakkelen en te stotteren). Geen idee wat ik allemaal heb gezegd, maar toen ik aankwam bij mijn uitleg over wat ik deed als virtual assistent (een virtual wat?) kreeg ik vooral veel glazige blikken. Ik moet bekennen dat het voor mijzelf, op dat moment, ook nog niet helemaal helder was wat ik aan diensten wilde gaan aanbieden, dus dan kan het natuurlijk ook nooit helder zijn voor de ander.

Dat werd pas later echt concreet tijdens mijn 2-daagse training bij de Academie voor virtueel Professionals.

Maar ik had wel gesproken, heb kunnen uitleggen wat een VA zo ongeveer kan betekenen voor ondernemers en de foto die is gemaakt van de voorzitter met mij en de taart, zag ik later op Social Media terug. Veel mensen spraken me erop aan, dus het was leuke (en gratis) publiciteit; voor de vereniging maar ook voor mij en voor mijn bedrijf. Misschien toch best handig, dat netwerken….

Hoe blijf je in balans als startende VA?

Hoe blijf je in balans als startende VA?


Het valt niet altijd mee om de balans te bewaren. Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar ik vind het best uitdagend af en toe. Als startende VA met  daarnaast nog 32 uur in loondienst, maak je veel uren. Heel veel uren. Eigenlijk heb je twee banen. Zo voelt het wel in ieder geval.

Vier dagen lang overdag op kantoor en ‘s avonds vaak thuis ook weer achter de laptop. Op je vrije dag, in het weekend. En dan moet je de rest nog draaiende zien te houden; je gezin, huishouden, sociale leven, sport, ontspanning. Dat is gewoon lastig. En dat al negen maanden lang. Ooit ga ik me afvragen hoe ik dat heb volgehouden. Gelukkig ben ik een doorzetter. Hoe vaak heb ik al wel niet gedacht; ik stop ermee. Wat ben ik toch aan het doen? Ik werk zo hard, ik steek er zo veel uren in maar en ik merk geen resultaat. Niets. Doe ik iets verkeerd? Waar blijven die klanten?

Mijn gezin begon op een gegeven moment te mopperen dat ik altijd maar aan het werk was en nog maar weinig tijd voor ze had. Bovendien vonden ze me niet meer echt gezellig, want als ze me wat vroegen was ik kortaf en geïrriteerd (laat niemand je wijsmaken dat je heerlijk en vrij kunt werken met je gezin om je heen. Echt niet!). Ik voelde me best schuldig. Natuurlijk hadden ze gelijk!

Oplossingsgericht als ik ben, besloot ik een familieplanbord aan te schaffen. Dat werkt fantastisch! Simpel en doeltreffend. Al onze plannen staan erop vermeld; van schooltijden en tandartsafspraken tot mijn vaste thuiswerkmomenten (3 avonden in de week). Ook mijn yoga staat gepland. Duidelijk, prettig en veel gezelliger. Ik kan het echt iedereen aanraden…

Het duidelijk inplannen van mijn werkavonden gaf mij meer rust en overzicht, waardoor ik meer gefocust aan het werk was dan daarvoor. Toen deed ik soms maar wat, voor mijn gevoel. Nu koos ik van tevoren wat ik wilde gaan doen die avond, en dat deed ik dus ook. Het volgen van de 2-daagse training was ook een bewuste (en hele goede) keuze. Ik kan nu wel zeggen dat ik dat véél eerder had moeten doen (en dan meteen de hele 10 weken) maar alles loopt zoals het loopt en misschien was ik er toen nog niet aan toe. In de 2-daagse training heb ik onder andere geleerd dat doelen stellen echt werkt. Waarheid als een koe!

Vanavond bijvoorbeeld. Deze blog schrijven is mijn doel. En daarnaast heb ik een mail verstuurd naar alle leden van de ondernemersvereniging waar ik onlangs secretaris van ben geworden. Meer doe ik vanavond niet. En nu hoor ik je denken; huh, nog meer taken erbij? Kost dat dan niet ook weer heel veel tijd en energie? Hoe zit het dan met je balans?

Yep, dat klopt. Kost me zo’n 12 uur per maand. Maar ik vind het keileuk dus krijg ik er energie van. Ik zie het ook als een investering want het heeft me ook al heel veel opgeleverd (waaronder nieuwe contacten, een interview in een ondernemersmagazine, een professionele fotosessie en zichtbaarheid. Maar daarover vertel ik later meer!)

Leuk weetje; tijdens mijn videogesprek met Petra onlangs hebben we samen een doel afgesproken. Voor 1 november heb ik mijn eerste klant! Ik zei weifelend ‘Oké, daar ga ik voor’ maar ik had zo mijn twijfels. Want als ik de afgelopen 9 maanden geen klant heb gezien, hoezo dan nu wel ineens binnen anderhalve maand? Maar het ziet ernaar uit dat Petra gelijk gaat krijgen. Ook daarover later meer…..