Vol inspiratie het nieuwe jaar in

Vol inspiratie het nieuwe jaar in

Ik geef het toe; ik ben de laatste tijd nogal inspiratieloos. Schrijvers noemen het ook wel een ‘writers block’. Acteurs of zangers krijgen een ‘blackout’. Weg tekst! Er komt gewoon echt even helemaal niets meer uit…..Heb jij dat ook weleens?

Mijn vingers hangen boven mijn toetsenbord om een leuke blog te schrijven. Maar waarover? Ik graaf in mijn geheugen. Waar ben ik allemaal mee bezig? Tja, met de feestdagen. Alles is alweer versierd, thuis én op kantoor. Cadeautjes zijn binnen. Ik heb kerstpakketten (voor ruim driehonderd man) geregeld. Leuk! De kerstviering is geregeld, bussen zijn besteld en de presentatie is bijna klaar. Dus alles is in kannen en kruiken. De puntjes zijn op de i gezet (ik houd van gezegdes;). Intranet is up to date, jaarplanningen zijn gemaakt, vergaderdata geprikt, locaties geboekt, vluchten en hotels zijn geboekt, kerstkaarten geschreven. Zakelijk dan, op persoonlijke vlak nog niet.

Ik verstuurde vroeger makkelijk zo’n 60 kaarten met kerst. En zoveel kreeg je er dan ook weer terug. Zo gezellig, al die kaarten in je woonkamer aan een lijntje. Best prijzig, dat wel, in deze toch al dure tijd maar je had het ervoor over! En ik hield het best lang vol, maar ik kreeg op een gegeven moment nog maar weinig respons. Dus stopte ik er ook maar mee. Je ontvangt nu een WhatsApp-je, mailtje of een E-card van vrienden en familie met een grappige kerstman of een rendier die beweegt en ‘Merry christmassss” roept. Ook leuk! En het gaat om het idee tenslotte. Maar toch….ik mis de ‘echte’ kerstkaart wel een beetje. Jij?

Waarschijnlijk heeft mijn tekort aan inspiratie te maken met de drukke kerstmaand. Iedereen is aan het hollen om alles nog voor de kerstdagen af te ronden (ik snap eigenlijk nooit zo goed waarom, want daarna gaat alles gewoon weer verder?). Net als al die boodschappen die mensen inslaan! En dat voor die luttele paar dagen. Sluiten de winkels überhaupt nog? En een hongerwinter krijgen we zeker niet. Maar gezellig is het wel, extra lekker eten met kerst. En altijd te veel. En in januari met z’n allen weer Sonjabakkeren en naar de sportschool ;).

We zijn er misschien wel een beetje klaar mee, met het afgelopen jaar. Het is tijd voor een welverdiende break en daarna weer door naar een kersvers nieuw jaar. Nieuwe doelen om na te streven, nieuwe inspirerende mensen om te ontmoeten, nieuwe dromen om na te jagen, nieuwe kansen die langskomen, nieuwe kennis opdoen, nieuwe keuzes maken, nieuwe fase ingaan. In de 2-daagse training van de academie voor virtueel professionals werd ons op het hart gedrukt altijd doelen te stellen. Zonder doelen weet je niet waar je naartoe werkt. Dan kom je nergens. Dat heb ik onthouden! Nu nog die doelen gaan bedenken voor mezelf. Weet jij al waar je naartoe wilt? Ik vind dat altijd zo knap als mensen dat goed weten.

Op 1 januari 2020 bestaat mijn VA bedrijf precies één jaar. Er is veel gebeurd het afgelopen jaar en ik ben erg benieuwd hoe het zich (en ik me) volgend jaar zal gaan ontwikkelen. Tijd voor een terugblik (wat heb ik geleerd, gedaan, bereikt) en een vooruitblik (waar wil ik naartoe, wat wil ik leren en bereiken). Soms zou ik best een glazen bol willen vasthouden, om een blik in de toekomst te kunnen werpen. Even spieken of ik goed bezig ben en waar het naartoe leidt. Maar aan de andere kant; als je alles al van tevoren weet, dan is er ook niets aan….! En iedere les geleerd, is altijd winst.

Ik eindig mijn laatste blog (toch gelukt, dus wat nou inspiratieloos? Je kunt meer dan je denkt, blijkt maar weer;) met een mooie spreuk van J.K.Rowling:

‘Je kunt onmogelijk een leven leiden waarin nooit iets misgaat, tenzij je zo voorzichtig bent dat je net zo goed niet had kunnen leven – en in dat geval is dát juist je mislukking.’

 Ik wens iedereen die dit leest hele gezellige feestdagen toe en een gelukkig, gezond en succesvol 2020!

Laat je zien!

Laat je zien!

Voor ondernemers is zichtbaarheid enorm belangrijk. Als mensen niet weten dat jij en je bedrijf bestaan, kunnen ze natuurlijk ook je diensten niet afnemen. Klinkt logisch. Tijdens de 2-daagse training kregen we dan ook het dringende advies om toch echt met enige regelmaat eens flink uit je veilige comfortzone te stappen en jezelf te laten zien, online én offline. Hoe spannend dat ook is. Ga naar netwerkbijeenkomsten, sluit je aan bij een leuke ondernemersvereniging, zoek contact met andere ondernemers, plaats eens een advertentie, maak (zakelijke) social media account(s) aan en zorg voor regelmatige posts.

Met name dat laatste – het regelmatig plaatsen van berichten – is trouwens wel een struikelblok voor veel ondernemers, merk ik. Dat was het ook voor mij, totdat ik een hele handige (gratis) online tool ontdekte waarmee ik ruim van tevoren berichten kan inplannen die dan automatisch geplaatst worden op maar liefst drie verschillende platforms. Voor mij is dat een uitkomst en ik denk voor velen met mij. Daarom ga ik er binnenkort een korte presentatie over geven, want nog niet iedereen weet dat dit mogelijk is en als ik iemand kan helpen, doe ik dat graag!

Ondernemen is een leerproces. Ik ontdek steeds nieuwe dingen. Veel ondernemers plaatsen af en toe een bericht of advertentie (als ze eraan denken of als er eindelijk even tijd voor is). Soms vinden mensen dat lastig, hebben ze de kennis of inspiratie niet of vinden ze het gewoon niet leuk (drie keer raden aan wie je het dan beter kunt uitbesteden…:) maar in dat geval zit er dus geen structuur in. En dat is nou net wat er nodig is om goed zichtbaar te worden; regelmaat, structuur en herhaling!

Af en toe iets plaatsen dat werkt dus niet. Zo bouw je niet aan je zichtbaarheid. Ik ben me verder gaan verdiepen in de achterliggende online marketingwijsheid. Hoe werkt het dan wel? Het klinkt best simpel eigenlijk, je moet alleen absoluut lange adem hebben (veel geduld!). Ken je de term Know > Like > Trust (> Buy) vanuit de marketing? In het kort werkt het zo: Je plaats berichten, je wordt opgemerkt, men vindt het interessant wat je doet en gaan je volgen. Men leert je steeds beter ‘kennen’ en zien dat je waarde biedt. Dat schept vertrouwen en uiteindelijk volgt er een investering. Meestal eerst een kleine, wat eventueel kan leiden tot een grotere investering, mits je kwaliteit levert en betrouwbaar bent.

Wij als ondernemers moeten dus eerst investeren in een goede band met onze (on)zichtbare volgers door met regelmaat te laten zien wat we in huis hebben. We merken zelf niet heel veel van deze ontwikkeling, omdat het een heel proces is (wat heel lang kan duren, van maanden tot zelfs jaren) . Eigenlijk merk je het pas op het moment dat je meer volgers krijgt (mits je dat in de gaten houdt) of als klanten je benaderen om samen te werken. Op dat moment hebben zij dat hele proces al helemaal doorlopen. En dan moet je je beloftes nog waarmaken en de klant aan je binden. Maar als dat lukt, wordt je klant waarschijnlijk een trouwe ambassadeur van jou en je bedrijf. En dáár gaan we voor, toch? Ik vind het zelf een mooi streven…

Ik las zoiets moois laatst: mensen kopen niet wat je doet, mensen kopen JOU. Dat is zo waar! Ik zie dat zeker ook online terug. Mensen die echt een stukje van zichzelf durven te laten zien en echt een eigen stempel (durven te) drukken, komen heel ver! Je toont je kwetsbaarheid en dat is herkenbaar natuurlijk. Je hoeft maar naar de reclames op televisie te kijken om te weten dat emotie heel goed verkoopt. Hoe vaak ik niet zit te sniffen bij zo’n reclamespotje, pfff. Ook de blog die ik schreef over mijn 12-jarige zoon die als brugklasser moeite heeft met het plannen van zijn huiswerk, is door zoveel meer mensen gelezen dan mijn andere (zakelijkere) blogs. Omdat dat herkenbaar is voor veel mensen (die ook een puberzoon hebben;).

Investeren loont dus, ook al zie je niet diréct resultaat. Vaak ‘borrelt’ er toch al wel ergens iets. Ook een salesgesprek wat niet doorgaat, kan in de toekomst zomaar leiden tot een opdracht. Of een leuke samenwerking. Je weet het niet. Blijkbaar weet je nooit hoe een balletje rolt. Interessant!

En jij? Hoe werk jij aan je zichtbaarheid? Any tips?

Aangenaam kennis te maken. Wil je met me trouwen?

Aangenaam kennis te maken. Wil je met me trouwen?

Slik, Dan sta je wel even raar te kijken als iemand dat aan je vraagt. Natuurlijk zeg je ‘nee’ tegen zo’n brutale vraag. Je wilt natuurlijk eerst iemand leren kennen en bepalen of je diegene überhaupt leuk vind, voordat je gaat trouwen. Toch? Dat kan wel even duren, laten we eerlijk zijn. Als je überhaupt wilt trouwen! Maar dat is een heel andere discussie.

We moesten erg lachen toen één van de trainers van de 2-daagse training dit vreemde huwelijksaanzoek deed, maar ze had een heel goed punt! 

Het punt is dat veel ondernemers potentiele klanten soms te direct benaderen, vaak onbewust. Maar je kunt niet verwachten dat mensen meteen klant van je worden, zodra ze je ontmoeten of je website bezoeken. Een klant moet eerst kennismaken, even rustig aftasten, geïnteresseerd raken, vertrouwd met je worden en dán….misschien….willen ze met je gaan samenwerken.

Dat vraagt dus een flinke investering van ons, de ondernemer, en niet persé in geld. Vooral in tijd, aandacht en marketing. Zonder klanten, geen bedrijf! (dat was een ander goed punt die onze trainer aanhaalde). En om klanten te krijgen, moet je goed zichtbaar worden.

Daarover de volgende keer meer…..

Druk druk druk

Druk druk druk

De afgelopen week was echt idioot druk. Ik moest het weekend echt letterlijk bijtanken. En ook toen had ik twee verjaardagsfeestjes. Soms lijkt het alsof alles tegelijkertijd komt. Ken je dat? En ik ben vrij spontaan, dus soms zeg ik ‘ja’ voordat ik heb nagedacht. Ik vind ook zoveel dingen leuk!

Zoals de hulpvraag die ik ontving via mijn schoonzus, die een bevriende recruiter had gesproken. Deze recruiter zocht een directiesecretaresse/ personal assistant die veel ervaring had met het ondersteunen van meerdere directieleden bij grote (internationale) bedrijven en daarbij beleidszaken afwisselende met een grote verscheidenheid aan uitvoerende taken. Zij had namelijk een cliënt die heel graag die kant op wilde. Of ik een keer met haar wilde gaan sparren? Om te vertellen wat ik doe, welke achtergrond ik heb en wat mijn functie inhoudt. ‘Natuurlijk’ roep ik dan meteen. En dat ga ik ook echt doen. (Maar nu even niet)

Of dat telefoontje die ik twee weken geleden kreeg van een oude kennis. Deze kennis had vernomen dat ik een eigen bedrijf was gestart naast mijn loondienstbaan (heel veel mensen hebben toch blijkbaar mijn interview wel gelezen. Dat hoor ik dan terloops als ik ze toevallg spreek…) en ze wilde daar graag eens over kletsen, onder genot van een bakkie leut. Ze zat zelf momenteel in een impasse en wist niet goed welke kant ze op wilde qua werk. Tja, als ik iemand kan helpen of inspireren, zeg ik geen nee. Hoppa, weer een date.

Dus afgelopen woensdagmiddag – mijn vrije dag (en dan verslaap ik me ook nog voor de yoga!) – ging ik bij haar op de koffie. Het was erg gezellig, maar ik was zo drie uurtjes verder. Balen, want ik moest nog wat aan mijn opdracht doen (mijn eerste en nog enige opdracht, dus die moet ik koesteren), de hond moest nog uit, ik moest de was nog doen, bedden verschonen en koken. ‘S avonds had ik een gesprek op school over mijn jongste kind en ik moest de agenda voor de bestuursvergadering van de ondernemersvereniging ook maken en versturen. Aaargh….waarom zit er zo weinig tijd in een dag?

De dag erop moest ik weer gewoon werken. En het is op kantoor ook enorm druk. De kerstviering komt eraan (die regel ik), de kerstpakketten moeten geregeld worden, komende week is er een internationale marketingmeeting waar ik alle faciliteiten voor regel, mijn contactpersoon van ons zakelijk reisbureau komt langs om het jaar te evalueren en er komt een grote internationale beurs aan die ik organiseer. O, en of ik deel wil nemen aan een projectgroep over duurzaamheid. Dat is interessant, dus wat zeg ik dan…Ja, natuurlijk!

Ik vertrok iets eerder van mijn werk omdat ik van 16:00 uur tot 22:00 uur (best lang!) een leuk, interessant lokaal ondernemersevent ging bijwonen met een hapje en een (alcoholvrij voor mij) drankje, heerlijk buffet, enkele workshops, netwerkmomenten en inspiratiesessies. Het was geweldig! Maar erg druk en ik was nadien dan ook ka-pot!

Vrijdag heb ik letterlijk vrij genomen om bij te tanken. Van tevoren wist ik dat het nodig zou zijn. Uitslapen, in bad, wandelen met de hond, boekje lezen…..dat was een goede beslissing van mij. Ik moet bekennen dat ik ooit – begin twintig was ik pas – een ‘volle emmer’ heb gehad doordat ik me helemaal verloor in mijn werk (zo noemde de bedrijfsarts dat toen, je emmertje is vol;) waarbij ik een paar lange weken heb thuisgezeten en niets meer uit mijn handen kon krijgen. Ik word soms ‘te’ enthousiast en ben dan ‘te’ betrokken. Dat emmertje..dat gebeurt me niet nog een keer hoor, geloof me. Maar ik moet toch nog weleens teruggefloten worden. En vaak ziet mijn partner het eerder dan ik wanneer ik weer aan mijn taks zit. Beetje jammer…

Grappig eigenlijk, als VA/PA help ik andere mensen door ze te ontlasten, maar het is voor mezelf ook steeds een uitdaging om de juiste balans te bewaren. Loondienst en ondernemerschap combineren naast een gezinsleven is superleuk en leerzaam maar ook best pittig. Ik klaag niet hoor, ik kies er zelf voor, maar ik ben wel benieuwd hoe andere mensen dat doen die in een soortgelijke situatie zitten. Any tips?

Je weet meer dan je denkt!

Je weet meer dan je denkt!

Regelmatig kom ik het tegen, bij mezelf maar ook bij andere ‘collega’ (startende) ondernemers. Opvallend vaak bij vrouwen trouwens (zonder generaliserend te willen zijn, ik ben er zelf tenslotte ook één).

Ik heb het over de overtuiging dat ‘iedereen allang weet wat wij weten’. Dat de kennis die wij in pacht hebben, helemaal niet zo bijzonder is. Dat we als starter niet hoog van de toren mogen blazen, omdat we eerst nog zo ontzettend veel moeten leren om echt serieus genomen te kunnen worden als ondernemer. Dat we nog niet helemaal ‘op niveau’ zijn en we het dus best raar vinden om onszelf expert te noemen. O, we zijn zo bescheiden met z’n allen……

Ik ga je wat verklappen…..dat is dus ONZIN!

En ja, dat zeg ik dus eigenlijk tegen mezelf. Maar ook tegen de rest die zo denkt. Want wanneer is je kennis wel ‘op peil’? En wie bepaalt dan die peil? En hoe weten we altijd zo goed wat andere mensen allemaal denken en weten? Dat kun je namelijk helemaal niet zien aan de buitenkant. Inmiddels heb ik (gelukkig) al meerdere keren ervaren dat ik met mensen (lees: ondernemers) praat en ze dingen vertel die zij blijkbaar nog niet wisten. Ik leer ze dan iets nieuws en soms zijn ze echt blij met deze kennis. En ja, daar zaten ook ervaren ondernemers tussen die al geruime tijd werkzaam zijn in hetzelfde vakgebied als ik en die iets niet wisten wat ik wél wist, joehoe. Dat was best even een eyeopener. Gek he?

We lijken voor het gemak zomaar te vergeten dat we al heel wat jaartjes meedraaien dat we dus ook onwijs veel kennis, werk- en levenservaring hebben. Dat vergeten we voor het gemak even. Oké, misschien moeten we nog veel leren over ondernemen an sich, maar dat is ook juist de uitdaging die we zijn aangegaan, toch? We willen ook graag nieuwe dingen leren, wij nieuwe ondernemers.

Tijdens de 2-daagse training die ik heb gevolgd bij de academie voor virtueel professionals (ja, het waren écht maar twee dagen…) werd ik ook even met mijn neus op de feiten gedrukt. Onze trainers organiseerden een introductieronde waarin we allemaal afzonderlijk vertelden wie we waren, wat onze achtergrond was en onze ambities. We waren echt enorm onder de indruk van elkaar en we vielen bijna van onze stoel van zoveel kennis en ervaring. En dat voor een groep starters! Het was echt Indrukwekkend. En dan toch nog die onzekerheid bij iedereen. Toen we dit bespraken in de groep bleek dat letterlijk iedereen hetzelfde dacht (‘wat ik weet, dat weet toch iedereen al?’). Nou, NEE dus! Je biedt echt meerwaarde. Geloof het.

Grappig (of eigenlijk niet) hoe we de neiging hebben om onszelf kleiner te maken dan we eigenlijk zijn en anderen groter te maken dan dat zij wellicht zijn. Onzekerheid zorgt soms voor neerbuigende gedachten en het is de kunst om die weer terug te buigen. Anderen zetten we vrij snel op een voetstuk. Waarom zij wel en wij niet? Zullen we onszelf eens op een voetstuk gaan plaatsen? Dan kunnen we alles veel beter overzien. Best een goed idee 😉